Silver Star

ผิงเหนื่อยรึยังนะ? อา....ผิงถามตัวเองด้วยคำนี้บ่อยมากๆเลย

และก็ทุกครั้งที่คำตอบมันคือ "เปล่าเลย"

แล้ว.......เมื่อไหร่ถึงจะเหนื่อยกับมันซักที

ไม่น่าเชื่อเลย ผิงอายุ 19 ปีแล้วแต่ยังทำตัวเหมือนเด็กๆ

ไม่มีหลักแหล่งอะไรแถมยังทำตัวไร้สาระไปวันๆอีก

ยังนึกว่าตัวเองอายุ 12 รึไงนะ? แย่จริงๆเลย

กบบอกว่าผิงแย่มากที่จำวันเกิดตัวเองไม่ได้ นั่นสินะ

แต่วันนั้นผิงคิดถึงเอสเจมากจนน้ำตาไหลออกมา

และลืมว่าวันนั้นเป็นวันเกิดของตัวเอง บางสิ่งที่ผิงกำหนดไม่ได้

อาจจะเป็นอนาคตของตัวเอง ชีวิตหนึ่งมันลำบากมากเลย -*-

คนอื่นจะมีความสุขกับชีวิตบางไหมนะ แต่ผิงน่ะไม่รุ้สึกว่ามันสุขเลย

เพราะไม่ได้เจอกับสิ่งที่ต้องการล่ะมั้ง ถ้าใครๆรู้ความจริง

คงคิดว่าผิงโง่แน่ๆที่ยอมทิ้งทุกๆอย่างเพื่อสิ่งเดียว

ผิงเลือกทิ้งทุกอย่างเพื่อเอสเจ....

บางคนอาจจะอิจฉาที่อยู่สบายๆไปวันๆ

แต่ผิงรู้สึกว่ามันเหงาที่ไม่ได้เจอหน้าเอสเจ

มันเหงามากๆจนน้ำตาไหล ทั้งๆที่เป็นวันเกิดของตัวเอง

4 สิงหาคมที่ผ่านมา ผิงร้องไห้กับตัวเองด้วยความคิดถึงที่มีต่อเอสเจ

แล้วอีกนานแค่ไหนถึงจะเปลี่ยนแปลงความรู้สึกที่มีต่อเอสเจได้

มันไม่เหนื่อยไม่ท้อหรอกนะ แต่ว่ามันเหงาและเหงามากๆ

คนเราจะทนความเหงาได้นานไหน บางคนก็ทนไม่ได้

ในตอนที่ผิงยังคงทนได้เพราะมันยังไม่เกินทนก็ดีไป

แต่ถ้าวันไหนมันเกินทน ผิงจนอยู่ได้ยังไง

ตอนนี้ผิงพยายามต่อลมหายใจด้วยความคิดถึงไว้

ให้มากกว่าความเหงา ให้ความคิดถึงช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจไว้

ให้ความรักที่มีต่อเอสเจมีอยู่ต่อไปนานๆ

ดีกว่าให้ตัวผิงหายไปพร้อมกับความรักความคิดถึงและความเหงาที่มี

ความโดดเดี่ยวในตอนนี้คิดว่าหลายคนเข้าใจผิง

ผิงขอบคุณนะทุกคนที่เข้ามา ตลอดเวลาที่ผิงอยู่ที่นี่บล๊อคนี้

ผิงรู้ว่าบลีอคผิงมีคุณค่ามากพอทุกคนถึงอ่านมัน

ความสุขอยุ่ได้ไม่นานหรอก ความทุกข์เองก็เหมือนกัน

ถ้าเพียงแต่ผิงไม่ยึดติดกับมันให้มากคงจะสบายใจไม่ต้องคิดมากอะไร

ปล.รักทุกคนนะถึงจะไม่รู้จักกัน แต่ผิงมีความสุขที่ได้อ่านคอมเม้นทุกคน